خسته ام

هنوز گیج و هنگم. بظاهر همه چیز به حالت عادی برگشته ولی در واقع اینجور نیست. هنوز تو شوکم هنوز نتونستم کنار بیام.هنوز غمگین و نا امید. فقط ظاهر رو دارم حفظ میکنم . آستانه صبر تحملم بقدری پایین اومده که با کوچکترین چیزی یا دلم میشکنه و اشکم جاری میشه و یا از کوره در میرم. خودم بهتر از هرکسی میدونم الان هیچ تعادلی ندارم. حس عدم موفقیت عذاب وجدان گذشته دلخوری از کسایی که سنگ جلوی پا بودن ، دوستای بی معرفت هم شده بار اضافی روی درد و رنج اصلیم. خیلی خسته ام.